Historia i nie tylko -> Parafie naszych przodków

Pole tekstowe:

 

Kościół św. Stanisława Biskupa Męczennika w Modzerowie

Historia. Do roku 1591 wieś Modzerowo należała do parafii Izbica Kujawska. W tym roku właściciel dóbr izbickich, Jarosław Sokołowski, postanowił wybudować tu drewniany kościół pod wezwaniem Matki Bożej, któremu niebawem dodano za patrona także św. Stanisława Biskupa Męczennika. Przy tym kościele, również w 1591 roku, erygowano parafię. Oprócz Modzerowa do parafii należała także pobliska wieś Stypin. Nowy kościół konsekrował w 1595 roku bp Hieronim Rozrażewski. W XVII wieku zbudowano przy kościele nową, murowaną zakrystię o sklepieniu kolebkowym. Kiedy kościół ze starości chylił się ku ruinie, w 1796 roku dziedzic izbicki, hrabia Kacper Skarbek, wybudował nową świątynię pod dawnym wezwaniem, także drewnianą, która, remontowana w następnych wiekach, służy parafii po dzień dzisiejszy.

Opis kościoła. Kościół drewniany, orientowany, konstrukcji zrębowej, oszalowany,  wzmocniony lisicami. Strop płaski. Ołtarz główny wczesnobarokowy z pierwszej połowy XVII wieku, z barankami, rzeźbami oraz obrazem Trójcy Świętej z XVIII wieku w zwieńczeniu. Dwa ołtarze boczne, rokokowe, z połowy XVIII wieku, z obrazami św. Jana Nepomucena i św. Stanisława, wskrzeszającego Piotrowina. Ambona z chrzcielnicą - wczesnobarokowe z pierwszej połowy XVII wieku. Obraz Pana Jezusa, upadającego pod krzyżem, z końca XVIII wieku. Krucyfiks rokokowy.

Mój komentarz. Wszystko wskazuje na to, że wśród zawieruch wojennych i pożarów, tak częstych w dziejach Polski, kościół w Modzerowie miał ogromne szczęście, a my razem z nim. Przetrwał prawie w niezmienionej postaci wraz z wyposażeniem, aż do czasów obecnych. Jego piękno chwyta za serce - mało jest obecnie takich świątyń. To w tej chrzcielnicy nasz Walenty Rychwicki otrzymał chrzest, to przed tym ołtarzem ślub brał jego ojciec, Franciszek. To tu odbywała się msza święta za duszę naszego najwcześniejszego przodka, Wojciecha.

Przeżycia z odwiedzenia tego małego, drewnianego kościółka są niezapomniane. Zapraszam do Fotogalerii (Korzecznik i okolice) w celu obejrzenia zdjęć.

 

Kościół Wniebowzięcia NMP w Izbicy Kujawskiej

Historia. Kościół powstał prawdopodobnie w XII w. z fundacji możnowładczego rodu Awdańców, początkowo nosił wezwanie św. Floriana i Mateusza. Pierwsza drewniana świątynia w połowie XV w. została zastąpiona nową, murowaną w stylu gotyckim, a jej fundatorami był ród Kretkowskich – ówczesnych właścicieli dóbr izbickich. Od 1600 r. kościół występował pod dodatkowym wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny.

Do świątyni tej w 1580r. dobudowano z południowej strony kaplicę z fundacji Cieplińskich, która w 1600r. spłonęła wraz ze świątynią. W 1635 r. kościół odbudowano staraniem ówczesnego dziedzica, Jana Skarbka. Kaplica nie została odbudowana. Podczas wojen szwedzkich w 1658r. miasto i kościół spłonęły, niebawem zostały odbudowane. W roku 1848 staraniem proboszcza ks. Walentego Owsińskiego kościół odremontowano. W 1852 roku tutejsze bractwo różańcowe zorganizowało, w związku z szalejącą w ostatnich latach epidemią cholery, pielgrzymkę do sanktuarium Matki Boskiej w Brdowie, zapoczątkowując tradycję corocznych pielgrzymek rocznicowych.

W 1885 r. kościół ponownie poddano remontowi oraz rozbudowie za sprawą ks. Władysława Grabowskiego. Świątynia okazała się za mała dla rozległej parafii, dlatego w latach 1903-1905 dobudowano obszerną kruchtę , nazwaną po dziś dzień nowym kościołem.

W międzyczasie wybudowano też nową zakrystię z południowej strony. Kościół został konsekrowany 21 września 1905 r. przez biskupa Stanisława Zdzitowieckiego.

Kolejni właściciele Izbicy, Witold i Zdzisława Wodzińscy, wybudowali po północnej stronie świątyni kaplicę, która miała też być grobowcem, konsekrowaną 9 października 1911 r. przez wcześniej wspomnianego biskupa Zdzitowieckiego. 

 Opis kościoła. Jest to kościół gotycki, wewnątrz znajduje się strop, chór barokowy oszkarpowany. Elewacja wschodnia i zachodnia nawy zwieńczona szczytami wczesnobarokowymi z ok. XVII w., ujętymi w spływy wolutowe. Na nawie neogotycka wieżyczka. Dwa ołtarze boczne rokokowe, w jednym ołtarz Św. Rodziny późnogotycki, z początku  XVI w. Drugi ołtarz poświęcony Sercu Bożemu. W ołtarzu głównym z XIX w. znajduje się ołtarz Matki Bożej Izbickiej z połowy XVIII w., zwany Coronatą. Monstrancja barokowa srebrna. Ambona: XVIII w., chrzcielnica: XVIII w., balustrada chóru: XVIII w. i prospekt organowy z XIX w.

Mój komentarz. Kościół robi duże wrażenie swym ogromem. Był to największy i najpiękniej wyposażony kościół spośród wszystkich świątyń w dobrach izbickich. Dorównywał mu tylko kościół św. Wojciecha w Brdowie.

 

Filialny kościół św. Floriana „Na Pustyni” (par. Izbica Kujawska)

Historia. Od niepamiętnych czasów na skraju lasów należących do Izbicy, niespełna kilometr od wsi Chotel, w miejscu później nazywanym Pustynką (dziś: Pustynia), znajdował się kościółek filialny pw. św. Floriana. Zapisana u schyłku XVI w. miejscowa tradycja głosiła że powstał ten kościół przed 300, a nawet 400 laty. Na jednym z kamieni widziano podobno odcisk stopy św. Floriana. Ząb czasu spowodował, że w XVI w. kościółek ten znajdował się w kiepskim stanie. Dopiero w 1639 r. ks. Wawrzyniec Kraśkiewicz, wikariusz izbicki, wystawił zupełnie nową świątynię. Jednakże na początku XVIII w. stan jej nie wyglądał najlepiej i dlatego rzadko odprawiano w niej nabożeństwa. W latach 1711–1723 musiano przeprowadzić gruntowniejszy remont, bowiem w 1723 r. bp Krzysztof Antoni Szembek dał ponowne zezwolenie na odprawianie tu nabożeństw.

Co najmniej zaś od około 1700 r. przy tym kościółku zamieszkiwali pustelnicy, wywodzący się najczęściej z członków trzeciego zakonu św. Franciszka, którzy sprawowali nad nim codzienną opiekę. Kolejnych czynności naprawczych dokonano na krótko przed 1778 r. Wówczas to pokryto całość nowymi gontami. Na środku znajdowała się niewielka wieżyczka. Kościół otoczony był cmentarzem grzebalnym.

W 1816 r. właściciel dóbr izbickich Ksawery hrabia Zboiński wybudował tu prawie od podstaw nowy kościół. W XIX w. czyniono tylko niezbędne prace zabezpieczające, stąd często powtarzają się polecenia o konieczności napraw. Większe prace miały nastąpić dopiero w XX w.

Opis kościoła. W 1932 r. sporządzono w miarę dokładny opis kościoła „Na Pustyni”. Cały drewniany, posiadał belkę tęczową ze sceną Męki Pana Jezusa. W ołtarzu głównym, gdzie odprawiano msze, znajdował się obraz św. Floriana oraz jego relikwie. W ołtarzach bocznych były obrazy Matki Bożej i św. Barbary. Na starym cmentarzu przykościelnym zachowało się kilka grobów. Wewnątrz kościoła znajdują się drewniane rzeźby z XVIII wieku.

Mój komentarz. Prawdopodobnie w tym kościółku również modlili się nasi przodkowie: położony był nieopodal Chotla, miejsca urodzenia Agnieszki z Walczaków, późniejszej żony Wojciecha Rychwickiego. Być może to tu, a nie w Izbicy, odbył się ich ślub i chrzciny pierwszego dziecka, Petronelli. Możliwy jest chrzest w tym miejscu i samej Agnieszki, tym bardziej, że w jej akcie urodzenia (inaczej, niż w innych aktach) jako miejsce wydarzenia została wymieniona nie miejscowość parafii, lecz miejscowość jej urodzenia. Jest to jednak ciągle tylko przypuszczenie, choć prawdopodobne.

 

Kościół św. Anny w Kościeszkach

Historia. Wieś wzmiankowana już w 1271 r., w średniowieczu siedziba rodu Kościeszów, zwanych od herbu Lisami, którzy od XV w. przybrali nazwisko Kościeskich. Parafię erygowano w 1 poł. XIII w. (1270 r.) pod wezwaniem św. Piotra i Pawła. Obecny kościół zbudowany został w 1766 r. z fundacji Franciszka Wysockiego, wojskiego radziejowskiego, kolatora i właściciela wsi, oraz staraniem miejscowego proboszcza Floriana Ostromięckiego (1766-1780). Kościół niekonsekrowany. Nowo wybudowana świątynia  otrzymała wezwanie św. Anny.

Opis kościoła. Barokowy, orientowany, drewniany kościół. Konstrukcja zrębowa, na podmurówce kamiennej. Trójnawowy o układzie pseudobazylikowym. Wnętrze kryte płaskim stropem, wyposażenie rokokowe. Ołtarz główny dwukondygnacyjny z 1770 r., z rzeźbami Aarona i prorokini Anny (wzgl. Sybilli) i aniołkami, w zwieńczeniu Oko Opatrzności. W polu środkowym obraz św. Anny nauczającej Marię (2 poł. XIX w.). Ambona rokokowa, przerabiana.  Chrzcielnica z XIX w. Rzeźby: tronująca Matka Boska z dzieciątkiem (ok. 1500 r.), Matka Boska Bolesna (pocz. XVI w.), Chrystus ukrzyżowany (1 ćw. XVI w.), Chrystus Zmartwychwstały (XVIII w.), św. Jan Chrzciciel (XVIII w.), Matka Boska Bolesna, ludowa (XVIII w.). Kościół był wielokrotnie odnawiany (1835, 1863, 1934 oraz gruntownie 1955-57). Mając 180 lat, świątynia szybko chyliła się ku upadkowi. Kościół stał na ziemi, bez fundamentów, był odchylony 80 cm od pionu, a dolne jego części były spróchniałe. Dopiero ks. proboszcz Antoni Musiał (1954-69) przy współpracy ofiarnych parafian doprowadził kościół do obecnego stanu. Cały kościół został obłożony na zewnątrz betonowymi płytami i przy pomocy kołowrotków i wind podniesiony i postawiony na kamiennych fundamentach. Założono nowe belkowania, wymieniono prawie w całości stare drewno. Zdjęto cały dach, a zamiast ciężkiej dachówki założono gonty. Na starych fundamentach dobudowano zakrystię (była wewnątrz kościoła).

Mój komentarz.  Kościół ściśle związany z rodziną Rychwickich. To tu właśnie Katarzyna i Walenty Rychwiccy wzięli ślub kościelny (cywilny - wtedy obowiązkowy - miał miejsce w 1878 r. w Ostrowie koło Strzelna). Katarzyna Wilińska mieszkała w Proszyskach, wsi należącej wtedy do parafii Kościeszki. Po latach wędrówki za pracą powrócili do swojej „ślubnej” parafii, osiedlając się na starość w Mirosławicach. W późniejszych latach Kościeszki stały się parafią Siedlińskich i Kulczyckich. Miejscowy cmentarz powstał w 1900 r. Prawdopodobnie to na nim spoczęli Katarzyna i Walenty, choć grób ich nie zachował się do czasów współczesnych. Parafia Kościeszki spięła klamrą ich życie: tu wszystko zaczęło się i zakończyło.

Zapraszam do Fotogalerii w celu obejrzenia zdjęć.

 

Kościół św. Barbary i Matki Kościoła w Rechcie

Historia. Wieś należała do dziedziców dóbr Sukowy. W 1557 r. pani na Sukowach ufundowała w Rechcie niewielką, drewnianą kaplicę na fundamencie kamiennym, która spłonęła. Drugą świątynię zbudowano z drewna w 1753 r.

Opis kościoła. Drewniany, jednonawowy kościół. Styl barokowy. Kościół założony został na planie prostokąta z prezbiterium zamkniętym trójbocznie oraz z prostokątną zakrystią. Jest to świątynia drewniana na fundamentach kamiennych i ceglanym cokole, ściany w konstrukcji wieńcowe z bali, obite pionowymi deskami, od wewnątrz malowane. Okna zamknięte łukiem pełnym, w opaskach z desek, wypełnione witrażami. Wewnątrz na ścianach polichromia o stylizowanych motywach kujawskich. Na kaletnicy dachu sygnaturka. Ołtarz główny przedstawia patronkę świątyni, natomiast w ołtarzu bocznym umieszczono płaskorzeźbę zesłania Ducha Świętego wykonaną przez ucznia Wita Stwosza.

Mój komentarz. Kościół był świątynią filialną parafii Polanowice. Parafię utworzono tutaj dopiero w 1962 r. Prawdopodobnie ochrzczony tu został Stanisław Rychwicki, syn Walentego - urodzony w Rechcie. Był to również kościół, a potem parafia rodzinna jego synów: Antoniego, Tomasza i Stanisława Rychwickich oraz ich dzieci. Cmentarz założono tu 29.06.1993 roku. Pochowani są na nim: Bernard Rychwicki i Roman Piątek. Piękny, kameralny, zabytkowy kościółek.

Zapraszam do Fotogalerii w celu obejrzenia zdjęć.

 

Kościół św. Mikołaja w Ludzisku

Historia. Nie znamy dokładnej daty erygowania parafii w Ludzisku, nie zachował się bowiem jej dokument fundacyjny. Możemy jedynie snuć przypuszczenia, iż powstała ona w końcu XII w. (1192 r.), kiedy to pojawiły się pierwsze wiadomości o właścicielach wsi lub w XIII w., w okresie największego nasilenia tworzenia organizacji parafialnej w Polsce. Po raz pierwszy parafia ludziska wzmiankowana jest w najstarszych spisach świętopietrza z lat 1325-1327. Pleban Brykczy opłacił świętopietrze Stolicy Apostolskiej w wysokości 6 grzywien. Prawo patronatu nad kościołem należało od początku istnienia parafii do dziedziców Ludziska. W wizytacji z 1575 r. wzmiankowany był kościół drewniany "niedawno zbudowany". Obecny kościół murowany pochodzi z 1865 r. z fundacji właściciela wsi, Jana Dąmbskiego.  Konsekrowany w 1905 r. Rozbudowany w 1935 r. Ponownie konsekrowany w 1952 r. W parafii pracował błogosławiony Narcyz Putz, w latach 1918-19 proboszcz  parafii w Ludzisku. Tutaj „organizuje powstańców, z którymi pośpieszył na pomoc w oswobodzeniu przez nich Inowrocławia w 1919 roku”. Pierwotnie cmentarz znajdował się obok kościoła. Kościół i cmentarz były zlokalizowane u podnóża wzniesienia, na którym dziś znajduje się budynek kościoła i plebania. W 1825 r. wyznaczono nowy (obecny) cmentarz za wsią, który 1846 r. został otoczony parkanem. W 1852 r. komornik Józef Chojnacki z Żalinowa ufundował na cmentarzu figurę Chrystusa. Na cmentarzu tym pochowany został m. in. Stanisław Kościesza Kosmowski (1752-1821), pułkownik Wojsk Koronnych, powstaniec roku 1794, obdarzony przez naczelnika Tadeusza Kościuszkę złotą obrączką „Ojczyzna swemu obrońcy”.

Opis kościoła. Kościół zbudowany został w stylu neobarokowym.

Mój komentarz. Parafia ważna dla potomków Jana, syna Walentego, który wraz z rodziną mieszkał w pobliskiej Kruszy Zamkowej. Tutaj wziął ślub z Antoniną Baranek, której matka, Marianna Głodek z mężem i dziećmi, już wcześniej mieszkała w Kruszy Zamkowej. Po śmierci Jana i Antoniny Ludzisko stało się parafią Antoniego (najmłodszego syna Jana, który przejął gospodarstwo po ojcu) i jego rodziny. Przez pewien czas Ludzisko było też parafią Walentego Rychwickiego (wiemy, że na pewno w 1900 r. mieszkał w Kruszy Duchownej, a Markowice nie były wtedy parafią, lecz Ludzisko).

Strona internetowa parafii: http://www.ludzisko.xon.pl

Zapraszam do Fotogalerii w celu obejrzenia zdjęć.

 

Kościół św. Bartłomieja w Sławsku Wielkim

Historia. Wieś wzmiankowana w 1254 r. jako własność biskupstwa włocławskiego, później w posiadaniu Sędziwoja, wojewody kaliskiego. Pierwsza świątynia została wzniesiona w 1318 r. Zachowały się wzmianki, że proboszczem w latach 1325-1327 był niejaki Okto. O drugim z kolei kościele wzmianka pochodzi z 1578 r. Nosił on wezwanie Wniebowzięcia NMP i Wszystkich Świętych. Obecny kościół został zbudowany w 1760 r. (fundacją Antoniego z Głogowy Kossowskiego – generała wojsk polskich, dziedzica Kobylnic i Rożniat)  w miejsce poprzednich drewnianych. W 1819 r. od uderzenia pioruna spalił się dach kościoła, który został odrestaurowany w latach 20-tych XIX w. przez właścicielkę Kobylnic, Emmę Schawenfeld.  Konsekrowany 29 kwietnia 1824 r.

Opis kościoła. Kościół jest budowlą późnobarokową, orientowaną, murowaną, z cegły. Posiada krótkie, prezbiterium, zamknięte od zewnątrz trójbocznie. Dachy siodłowe. Nad prostokątną nawą ośmioboczna wieżyczka z sygnaturką. Ołtarz główny i dwa boczne późnobarokowe, z czasu budowy kościoła. Na uwagę zasługuje zachowana ze starszego kościoła gotycka rzeźba Matki Bożej z Dzieciątkiem Jezus (z II ćwierci XV w.). Monstrancja z 1932 r. Plebania prawdopodobnie z czasów budowy kościoła. Cmentarz założony w XIX w.

Mój komentarz. W tym kościele została ochrzczona Joanna z Rychwickich Siedlińska, córka Walentego. Parafia ważna dla gałęzi Jana Rychwickiego: jest to rodzinna parafia Baranków, przodków Antoniny, żony Jana. To tu nastąpił chrzest jej matki, Marianny Baranek, oraz jej ślub ze Stanisławem Głodkiem.

Zapraszam do Fotogalerii w celu obejrzenia zdjęć.

 

Kościół Nawiedzenia NMP w Markowicach

Historia. Wieś wzmiankowana w XIV w. W średniowieczu była w posiadaniu Szeligów z przydomkiem Grzybek, którzy później przyjęli nazwisko Markowickich. Powstanie kościoła i klasztoru związane było z przywiezieniem ze Strzelna w 1630 r. przez franciszkanina Michała Widzińskiego, w czasie zarazy cholery, gotyckiej rzeźby Matki Boskiej z Dzieciątkiem. Pierwotny kościół drewniany został zbudowany w 1634 r. z fundacji ówczesnych właścicieli wsi Andrzeja Bardzkiego i jego żony Heleny z Markowickich, jako wotum dziękczynne. Ich staraniem przy kościele zostali w 1642 r. osadzeni karmelici trzewiczkowi. Oficjalny akt fundacyjny wystawiony w 1652 r. W 1660 r. powiększono drewniany klasztor. W końcu XVII w. rozpoczęto budowę murowanego kościoła i klasztoru. Po kasacie klasztoru w 1825 r. parafię przyłączono do Ludziska. W 1921 r. kościół wrócił pod zarząd zakonników, tym razem misjonarzy oblatów NMP Niepokalanie Poczętej. Parafię ustanowiono w 1924 r.

Opis kościoła. Kościół barokowy, salowy, z dwiema symetrycznymi kaplicami; kwadratowa wieża; wyposażenie barokowe z pocz. XVIII w., ołtarz główny rokokowy z 1765 r., w którym znajduje się późnogotycka rzeźba Matki Boskiej z Dzieciątkiem przywieziona do Markowic ze Strzelna. Cmentarz założony w 1921 r.

Mój komentarz. Parafia rodzinna Kazimierza Rychwickiego, syna Jana (zamieszkałego w Kruszy Duchownej).

Strona internetowa parafii: http://www.markowice.oblaci.pl

Zapraszam do Fotogalerii w celu obejrzenia zdjęć.

 

Kościół św. Marka Ewangelisty w Polanowicach

Historia. Wieś wzmiankowana w pocz. XIV w., od XIV do poł. XVI w. właścicielami dóbr są Polanowscy. Parafia wzmiankowana w 1325 r. Kościół dawniej był pod wezwaniem św. Klemensa. Pierwsza świątynia zbudowana z drewna spłonęła w 1574 r. Po niej wybudowano ponownie drewniany kościół, który służył wiernym 264 lata. W latach 1838 – 41 wzniesiono nowy, murowany kościół w stylu moderno (bez wieży), który z zewnątrz przypominał świątynie w stylu romańskim.  Konsekrowany został przez abp. M. Dunina w 1841 r. W latach 1878 do 1899  parafia nie miała własnego duszpasterza i została złączona z parafią w Stodołach. Od 1899roku proboszczem parafii był Leon Fischbock. To za jego czasów w 1910 roku dobudowano wieżę. Pieniądze na ten cel przeznaczyli parafianie oraz dziedzic majątku Giżewo, Ludwik Przybyszewski.

Opis kościoła. Kościół późnoklasycystyczny, o fundamentach z gazów narzutowych. Ołtarz główny (św. Marka), dwa boczne (św. Klemensa i NMP) oraz chrzcielnica to styl barokowy. Kropielnica granitowa pochodzi ze średniowiecza. Reszta wyposażenia z XIX wieku. Klasycystyczna plebania z 1 poł. XIX w. Świątynia jest trójnawowa, otoczona sześcioma filarami. Posiada efektowne organy. Od 2006 r. wokół kościoła znajduje się pięć grot. Wieża trzykondygnacyjna, dach kryty dachówką, siodłowy. Za wieży znajduje się ośmioboczna iglica. Nowy fragment kościoła znajduje się od strony zachodniej. Wieża w formie romańskiej. Jej wysokości to 36 metrów, z których 24 metry to mur, a 12 metrów to iglica. Początkowo była pokryta śląską dachówką, a obecnie blachą miedzianą. Szczyt wieży zdobi krzyż. Przed 1939 rokiem, krzyż na szczycie został kilkakrotnie postrzelony, do dziś można zauważyć wgłębienia po kulach. Dzwon został zlany w trzech mniejszych, które znajdowały się koło kościoła. Na wieży znajduje się także zegar. Wejście do kościoła zdobi przepiękny portal wykonany z saksońskiego piaskowca, ozdobiony bogatą ornamentyką przedstawiającą Opatrzność Bożą  pośród aniołów.

Mój komentarz. Parafia rodzinna Stanisława Rychwickiego, syna Walentego, a potem jego synów: Antoniego, Tomasza i Stanisława Rychwickich. Prawdopodobnie tutaj zostali też ochrzczeni: Antoni i Anna Rychwiccy, dzieci Walentego.

źródło: http://www.korzenie org

Zapraszam do Fotogalerii w celu obejrzenia zdjęć.

 

Kościół św. Trójcy w Strzelnie

Historia. Budowę kościoła, rozpoczętą w XII wieku, ukończono dopiero w połowie XIII wieku. W 1216 r. miała miejsce uroczysta konsekracja świątyni.

Opis kościoła. Kościół romański. Zachodnia, barokowa fasada zawiera dwie kwadratowe wieże. Świątynia jest orientowana, trójnawowa, czteroprzęsłowa, arkadowo-kolumnowa, z transeptem. Dwuprzęsłowe prezbiterium było pierwotnie trójnawowe z absydą. Do bryły kościoła przylegają kaplice: św. Barbary, Norberta i Restytuta oraz Serca Jezusowego. Najcenniejszym zabytkiem są unikalne, romańskie kolumny międzynawowe (odkryte dopiero w 1946 r.) z rzeźbioną dekoracją figuralną, przedstawiającą postaci ludzkie, symbolizujące cnoty i wady. W całej Europie, oprócz kolumn strzelińskich, zachowały się rzeźbione kolumny tylko w Hiszpanii w Santiago de Compostela (w katedrze św. Jakuba) oraz we Włoszech, w Wenecji (w katedrze św. Marka). Można też zauważyć pozostałości polichromii romańskiej. W ścianach – romańskie portale. Inne elementy to m.in. dwa tympanony, gotycka figura Chrystusa z 1451 r., kropielnica z XIII w. W ołtarzu Krzyża Świętego, znajdującym się w lewej nawie kościoła św. Trójcy, umieszczono 658 relikwii. To największe w Polsce nagromadzenie relikwii świętych, błogosławionych, męczenników, nawet pierwszych chrześcijan z katakumb rzymskich. Pomiędzy kościołem św. Trójcy, a romańską rotundą św. Prokopa z 1133 r. znajduje się klasztor norbertanek.

Mój komentarz. W tym kościele ochrzczony został Jan, pierworodny syn Walentego Rychwickiego, urodzony w Bławatach. Była to również jego parafia w okresie kawalerskim, gdy mieszkał w Sławsku Dolnym. Również miejsce chrztu Wiktorii Rychwickiej z d. Kijak, urodzonej w Młynach. Tu zostały ochrzczone dzieci Antoniego Rychwickiego i Józefy z d. Smul (urodzone we  wsi Łąkie).

Zapraszam do Fotogalerii w celu obejrzenia zdjęć.

 

Kościół św. Michała Archanioła w Siedlimowie

Historia. Data erekcji nieznana, pierwsza wzmianka w 1360 r. Obecny kościół, zbudowany w 1786 r. w miejsce poprzedniego, również drewnianego, staraniem miejscowego proboszcza Karola Orchowskiego (1786-1809). W czasie II wojny światowej kościół został zamknięty i obrabowany ze ze wszystkich paramentów kościelnych, zabrano kielichy, dzwony itp. Dokonano też wielu innych dewastacji.

Opis kościoła. Orientowany, drewniany, konstrukcji zrębowej, oszalowany, na podmurówce z kamienia, z wieżą konstrukcji słupowo-ramowej. Prezbiterium zamknięte trójbocznie. W tęczy belka profilowana, z wyciętym napisem dotyczącym budowy, na niej rzeźbiona grupa Ukrzyżowania, późnogotycka (4 ćw. XV w.). Chór muzyczny wsparty na dwóch słupach. Dach dwuspadowy z wieżą nakrytą baniastym hełmem blaszanym. Ołtarz główny późnobarokowy (ok. 1786 r.). W polu środkowym rzeźba Matki Boskiej z Dzieciątkiem, gotycka (ok. 1420-1430), na górze obraz św. Michała Archanioła wg Rafaela  (pocz. XX w.). Dwa ołtarze boczne barokowo-klasycystyczne (ok. 1796), ambona neobarokowa z elementami XVIII-wiecznymi, chrzcielnica klasycystyczna (1 poł. XIX w.).

Mój komentarz. Siedlimowo było rodzinną parafią Katarzyny Wilińskiej, późniejszej żony Walentego Rychwickiego, to tu została ochrzczona. Tutaj również została odprawiona msza św. za duszę jej ojca, Józefa Wilińskiego, zmarłego w Kożuszkowie.

 

 

Zapraszam do Fotogalerii w celu obejrzenia zdjęć.

 

Pole tekstowe: ... bo wszyscy Rychwiccy, to jedna rodzina
Powrót do góry

Projekt i realizacja: Liliana Molenda 2008

Pole tekstowe: